RODRIGO ROA DUTERTE
PRESIDENT

Filter
  • Mobile Mission Schedule for DARWIN August 2013

  • ASEAN CANBERRA COMMITTEE AND DFAT-AUSTRALIA COMMEMORATE ASEAN DAY

    Press Release for Asean Day

    The ASEAN Canberra Committee (ACC) and officials from Australia’s Department of Foreign Affairs and Trade (DFAT) shared a meal at the Courgette Restaurant as part of the commemoration of the 43rd ASEAN Day.  In photo are (from left to right):  H.E. Mr. U Paw Lwin Sein, Ambassdor of the Union of Myanmar; H.E. Dato Salman Bin Ahmad, High Commissioner of Malaysia; H.E. Dr. Kriangsak Kittichaisaree, Ambassador of the Kingdom of Thailand; H.E. Mr. Ernesto H. De Leon, Ambassador of the Republic of the Philippines; H.E. Mr. Albert Chua, High Commissioner of the Republic of Singapore, Hon. Gillian Bird, Deputy Secretary and Ambassador to ASEAN, DFAT; H.E. Mr. Primo Alui Joelianto, Ambassador of the Republic of Indonesia; H.E. Mr. Adnan Jaafar, High Commissioner of Brunei Darussalam; Ms. Alexandra Owens, Executive Officer, ASEAN Section, DFAT; H.E. Mr. Rangsy Kongsaysy, Ambassador of the Lao People’s Democratic Republic; Ms. Alison Chambers, Executive Officer, ASEAN Section, DFAT; H.E. Mr. Chum Sounry, Ambassador of the Kingdom of Cambodia; and H.E. Mr. Hoang Vinh Thanh, Ambassador of the Socialist Republic of Vietnam.

  • Embassy Welcomes New Defense and Armed Forces Attache

    Canberra, 11 August 2010

    Ambassador De Leon and Capt. Ernesto C. Enriquez

    Philippine Ambassador to Australia Ernesto H. De Leon today officially welcomed Capt. Ernesto C. Enriquez, PN (GSC), incoming Philippine Defense and Armed Forces Attaché (PhilDAFA).  Capt. Enriquez will replace Col. Roger D. Salvador, who ends his tour of duty this August. 
     

  • Overseas Absentee Voters Registration and Reacquisition of Philippine Citizenship Oath-taking in Darwin, Melbourne and Perth


    The Philippine Embassy, in coordination with the Philippine Honorary Consulates-General in Darwin, Melbourne and Perth, will conduct the COMELEC Overseas Absentee Voters (OAV) field registration and oath-taking for the reacquisition of Philippine citizenship as follows:

    DARWIN    
    Oath-taking Date & Time: Saturday, 15 August 2009, 5:00 p.m.
      Venue: Philippine Community Center in Darwin
        Corner Amy Johnson Ave. & Batten Rd.
        Marrara, NT
         
    OAV Registration Date & Time: Saturday & Sunday, 15-16 August 2009
        9:00 a.m. to 5:00 p.m.
      Venue: Philippine Community Center in Darwin
        corner Amy Johnson Ave. & Batten Rd.
        Marrara, NT
         
    MELBOURNE    
    Oath-taking Date & Time: Sunday, 16 August 2009, 11:30 a.m.
      Venue: Philippine House, 93 Cowper Street
        Footscray, Victoria 3011
         
    OAV Registration Date & Time: Saturday & Sunday, 22-23 August 2009
        10:00 a.m. - 5:00 p.m.
      Venue: Philippine House, 93 Cowper Street
        Footscray, Victoria 3011
         
    PERTH    
    Oath-taking Date & Time: Saturday, 29 August 2009, 1:00 p.m.

    Venue: Filipino Australian Club of Perth Inc.
        1 Catherine St., Bedford, WA
         
    OAV Registration Date & Time: Saturday & Sunday, 29-30 August 2009
        9:00 a.m. - 5:00 p.m.
      Venue: Filipino Australian Club of Perth Inc
        1 Catherine St., Bedford, WA

    OAV registrants are reminded to bring a photocopy of their Philippine passport or Dual Citizenship Identification Certificate for submission during the registration.

  • NOTICE OF HEARING TO DECIDE ON APPLICATIONS FOR OVERSEAS REGISTRATION

    In compliance with COMELEC Resolution No. 9862 promulgated on 1 April 2014, the Resident Election Registration Board of the Philippine Embassy in Canberra will hold a hearing on Monday, 17 August 2015 at 10:00 AM at the Embassy Conference Area to decide on the following applications for registration as overseas voters received by the Embassy from 1 May 2015 to 31 July 2015:   Read more:

  • MOBILE EPASSPORT MISSIONS IN DARWIN AND BRISBANE

    The Philippine Embassy is pleased to announce the schedule for Mobile Consular Missions for 2014.  

    During the mobile missions, the Embassy will field personnel who will attend to the biometrics capture of Philippine ePassport applicants and administer the oath of allegiance to petitioners for dual citizenship. 

    To ensure the orderly conduct of the Missions, ePassport applicants should pre-register and secure a appointment/slot with the Embassy on or before the deadlines indicated in the schedule below.  

    Due to limited data capture equipment, walk-in applicants cannot be accommodated.  

    The 2014 schedule and details for the mobile missions to the various Australian state/territory capitals follow:  

    DATE AND TIME CITY VENUE PRE-REGISTRATION DEADLINE
     Friday to Saturday,
    25 - 26 July 2014
    8AM – 5PM
    (Oath taking for dual citizens at 4:00 PM on
    Friday, 25 July 2014)
     Darwin

    Multipurpose Hall

    MultiCultural Council of the NT

    Malak Shoppine Centre, Malak, NT

     Friday, 11 July 2014
     

    Thursday to Saturday,
    18 – 20 September 2014
    8AM – 5PM

    (Oath taking for dual citizens on Thursday, 18 September 2014 and Friday, 19 September 2014 at 4:00 pm on both days)

     Brisbane

    Office of the Philippine Honorary Consul General

    126 Wickham Street, Fortitude Valley, Queensland

     Friday, 5 September 2014

    How to Pre-register/Secure Appointment

    To pre-register/secure an appointment, an applicant should mail the following to the Philippine Embassy, 1 Moonah Place, Yarralumla, ACT 2600:  

    1.    A duly accomplished ePassport Application Form (downloadable from www.philembassy.org.au) with the following supporting documents:  
      
    a)  Photocopy of data page of current passport.
    b)  Photocopy of Australian visa

    Additional requirements:

    • For
       women changing 
       
      status from single to married, a copy of Report of Marriage or NSO authenticated Marriage Certificate.
    • For those who are applying for a new passport, a copy of Report of Birth or NSO-authenticated Birth Certificate.
    • If dual citizen, a photocopy of Identification Certificate, Oath of Allegiance and Order.
    • If the old passport was lost, an Affidavit of Loss, Police Report, plus same requirements as for new passport.

    It is important that applicants provide contact information (e-mail address preferred) in the Application Form so the Embassy can send an email confirming receipt and approval of the Application and informing the applicant of the date and time of his appointment.  

    When to be at the Mobile Site/What to Bring

    ePassport Applicants are advised to be at the mobile site 30 minutes prior to their appointment.  

    Applicants are no longer required to bring photographs since they will have their pictures taken using ePassport data capture equipment at the mobile site.  

    When applicants show up for their appointment, they are to bring their original old/current passport and Postal Money Order for the ePassport service fee in the amount of AUD 118.00 payable to the “Philippine Embassy.”  Families who may have several members applying for their passport may combine the total fee in one money order.

    Further queries on the Embassy’s Mobile Missions for 2014 may be addressed to the Passport Section at Tel. (02) 62732535 or 62732535 extension 231, Fax No. (02) 62733984 or Email address: cbrpe@philembassy.org.au.

     

  • 2011 State of the nation address of His Excellency Benigno S. Aquino III

    2nd Regular Session of the 15th  Congress of the Philippines
    Session Hall of the House of Representatives
    Batasan Pambansa Complex, Quezon City
    July 25, 2011

    Maupo po tayong lahat.

    Senate President Juan Ponce Enrile; Speaker Feliciano Belmonte Jr.; Bise
    Presidente Jejomar Binay; mga dating Pangulong Fidel
    Valdez Ramos at Joseph Ejercito Estrada; Chief Justice Renato Corona at ang
    ating mga kagalang-galang na mahistrado ng Korte
    Suprema; mga kagalang-galang na kasapi ng diplomatic corps; mga miyembro ng
    Kamara de Representante at ng Senado; mga
    Local Government officials; mga miyembro ng ating Gabinete; mga
    unipormadong kasapi ng militar at kapulisan; mga kapwa ko
    nagseserbisyo sa taumbayan;

    At sa mga minamahal kong kababayan, ang aking butihing mga boss:

    Humarap po ako sa inyo noong aking inagurasyon at sinabing: Walang
    wang-wang sa ating administrasyon. At ngayon, patuloy
    nating itinitigil ito. Naging hudyat at sagisag po ito ng pagbabago, hindi
    lamang sa kalsada, kundi pati na rin sa kaisipan sa lipunan.

    Sa matagal na panahon, naging simbolo ng pang-aabuso ang wang-wang. Dati,
    kung makapag-counterflow ang mga opisyal ng
    pamahalaan, para bang oras lang nila ang mahalaga. Imbes na
    maglingkod-bayan, para bang sila ang naging hari ng bayan.  Kung
    maka-asta ang kanilang mga padrino't alipores, akala mo'y kung sinong
    maharlika kung humawi ng kalsada; walang pakialam sa
    mga napipilitang tumabi at napag-iiwanan. Ang mga dapat naglilingkod ang
    siya pang nang-aapi. Ang panlalamang matapos
    mangakong maglingkod—iyan po ang utak wang-wang.

    Wala silang karapatang gawin ito. Ayon sa batas, tanging ang Presidente,
    Bise Presidente, Senate President, House Speaker, Chief
    Justice, pulis, bumbero, at ambulansya lang ang awtorisadong gumamit ng
    wangwang para sa kanilang mga opisyal na lakad. Kung
    sa trapiko nga ay di masunod ang batas, paano pa kaya sa mga bagay na mas
    malaki ang makukuha, tulad ng sa mga proyektong
    pinopondohan ng kaban ng bayan?

    Kayo po ba gusto ninyong makulong ang lahat ng tiwali? Ako rin po. Gusto ba
    ninyong matanggal ang wang-wang, hindi lamang sa
    kalsada, kundi sa kaisipang nagdulot ng baluktot na sistema na
    pagkatagal-tagal na nating pinagtiisan? Ako rin. Gusto po ba
    ninyong mabigyan ng patas na pagkakataon ang lahat na umasenso? Siyempre,
    ako rin po.

    Narito po ang halimbawa ng resulta ng ating kampanya kontra wang-wang sa
    sistema. Nitong taong ito, taumbayan na mismo ang
    nagsabi nabawasan ang nagugutom sa kanila. Mula 20.5% na self-rated hunger
    noong Marso, bumaba na ito sa 15.1% nitong
    Hunyo, katumbas ng isang milyong pamilyang Pilipinong nagugutom dati, pero
    ngayon ay nakakakain na nang tama kada araw.

    Sa larangan po ng negosyo, sino ba ang nag-akalang pitong ulit nating
    malalampasan ang all-time-high ng stock market? Ang dating
    4,000 index na inaakalang hindi maaabot, o kung maabot man ay pansamantala
    lang, ngayon, pangkaraniwan nang hinihigitan.

    Kung dati napako na ang bansa sa mababang credit ratings, itinaas ng
    Moody’s, Standard and Poors, Fitch, at Japan Credit Ratings
    Agency ang ating ranking, bilang pagkilala sa ating tamang paggugol ng
    pondo at sa malikhain nating pananalapi. Ang mataas na
    credit rating, magpapababa ng interes sa perang inuutang natin. Kumpara sa
    unang apat na buwan ng nakaraang taon, mas malaki
    po ng 23 billion pesos ang natipid nating interest payments mula Enero
    hanggang Abril ng 2011. Maaari na po nitong sagutin ang
    dalawang milyon at tatlongdaan libong benepisyaryo ng CCT hanggang sa
    katapusan ng 2011.

    Paalala ko lang po, sa siyam at kalahating taon bago tayo maitalaga sa
    puwesto, iisang beses lang tayong nakatikim ng ratings
    upgrade, at anim na beses pang na-downgrade ng iba’t ibang ratings agency.
    Sa isang taon pa lang po natin, apat na beses na
    tayong nabigyan ng upgrade. Alam naman po natin na hindi madaling
    ma-upgrade sa mga panahong ito. Itong mga ratings agency,
    nabatikos na mali raw ang payo bago magkakrisis sa Amerika, kaya ngayon ay
    mas makunat na sila sa pagbibigay ng
    magagandang ratings, at nakikita nga natin ito sa sunud-sunod na
    pag-downgrade sa ibang bansa. Pero tayo po, inupgrade pa nila.
    Sang-ayon silang lahat: gumanda at lalo pang gaganda ang ekonomiya ng
    Pilipinas. Isang hakbang na lang po, aabot na raw tayo sa
    investment grade, at wala pong tigil ang ating economic team upang tuluyan
    na tayong makaarangkada.

    At may mabubuting balita pa pong parating. Dahil wala nang wang-wang sa
    DOE, muling nabuhay ang kumpiyansa ng mga
    namumuhunan sa ating energy sector.  Patunay dito ang isandaan at
    apatnapung kumpanya na nakahandang tumaya sa
    eksplorasyon at pagpapalakas ng ating oil at natural gas resources. Sa
    huling energy contracting round noong 2006, tatlumpu’t lima
    lang po ang nakilahok. Nitong Biyernes lamang po, nilagdaan na ang
    panibagong kasunduan para sa isang bagong power plant sa
    Luzon grid upang pagdating ng 2014, may mas mura at mas maaasahang
    pagmumulan ng enerhiya ang bansa.

    May kumpiyansa, may pag-asa, at tinutupad po natin ang ating mga pangako.
    Naaalala ko nga po ang babaeng nakausap ko nang
    ako’y unang nagha-house-to house campaign para sa akng sarili. Ang kaniyang
    hinaing: “Miski sino naman ang manalo, pare-pareho
    lang ang kahihinatnan. Mahirap ako noong sila ay nangangampanya; mahirap
    ako habang nakaupo sila, at malamang mahirap pa rin
    ako pag nagretiro na sila.” Sa madaling salita, ang hinaing po ng marami,
    “Walang pakialam ang mga pinuno namin kahapon, wala
    silang pakialam ngayon. Bukas, wala pa rin silang pakialam.”

    Di po ba’t may katuwiran naman siya sa pagsasabi nito, dahil sa
    pagwawang-wang sa mga ahensya ng gobyerno? Wang-wang po
    ang pagbili ng helicopter sa presyong brand new, pero iyon pala ay gamit na
    gamit na. Wang-wang ang milyun-milyong pabuya na
    tinanggap ng mga opisyal ng GOCC, tulad ng sa Philippine National
    Construction Corporation, gayong hindi naman sila
    nakapaghandog ng disenteng serbisyo, at ibinaon pa sa utang ang kanilang
    mga ahensya. Bago sila bumaba sa puwesto,
    dalawandaan, tatlumpu’t dalawang milyong piso po ang inomento ng dating
    pamunuan ng PNCC sa kanilang sarili. 2007 pa lang po,
    wala na silang prangkisa; lahat ng kikitain, dapat diretso na sa pambansang
    gobyerno. Hindi na nga nag-abot ng kita, sinamantala pa
    ang puwesto. Ang bonus nila mula 2005 hanggang 2009, dinoble pa nila sa
    unang anim na buwan ng 2010. Ibinaon na nga po nila sa
    bilyun-bilyong pisong utang ang kanilang tanggapan, nasikmura pa nilang
    magbigay ng midnight bonus sa sarili.

    Para po pigilan ang pagwang-wang sa kaban ng bayan, sinuyod at sinuri natin
    ang mga programa. Dalawang magkasunod na taon na
    po nating ipinatutupad ang zero-based budgeting, na magsisilbing kalasag sa
    walang-saysay na paggastos.

    Sa Laguna Lake po, magtatanggal nga sabi nila ng 12 million cubic meters sa
    dredging, pero pagkatapos ng tatlong taon,
    garantisado naman itong babalik. 18.7 billion pesos ang magiging utang
    natin para lang maglaro ng putik. Hindi pa bayad ang utang,
    nag-expire na ang pakinabang. Pinigilan po natin iyan. Ang food-for-school
    program na bara-bara lang ang paghahanap ng
    benepisyaryo, at iba pang inisyatibang pinondohan ngunit walang
    pinatunguhan—binura na natin sa budget upang ang pera namang
    nalibre, ay mailaan sa mga proyektong totoong may silbi.

    Ang budget po ang pinakamalinaw na pagsasabuhay ng ating tuwid na landas.
    Ang aking pahiwatig sa lahat ng gusto pang ilihis tayo
    rito: Kung mang-aagrabyado ka lang ng mahirap, huwag ka nang magtangka.
    Kung sarili mo lang ang papayamanin mo, huwag ka
    nang magtangka. Kung hindi iyan para sa Pilipino, huwag ka nang magtangka.

    Sana masabi na natin na tapos na ang utak wang-wang, pero nakikita po natin
    ang latak ng ganitong kaisipan na pilit bumubulahaw
    sa aliwalas ng ating biyahe sa tuwid na landas.

    Mukhang marami rin po kasi ang nagwawang-wang sa pribadong sektor. Ayon sa
    BIR, mayroon tayong halos 1.7 million na self-
    employed at professional tax payers gaya ng mga abogado, doctor at
    negosyante na nagbayad lamang, sa suma total, ng 9.8 billion
    pesos noong 2010. 5,783 pesos lang ang ibinayad na income tax ng bawat isa
    raw sa kanila, on the average, ang ibig sabihin, kung
    totoo po ito, ang kabuuang kita nila ay umaabot lang ng 8,500 pesos lamang
    kada buwan. Mababa pa sa minimum wage. Naman.

    Nakikita naman po ninyong napupunta na sa tama ang buwis ninyo, kaya wala
    na pong dahilan upang iwasan natin ang pagbabayad.
    Nananawagan po ako sa inyo: Hindi lang po gobyerno, kundi kapwa natin
    Pilipino ang pinagkakaitan sa hindi pagbabayad ng tamang
    buwis.

    Pinananagot at pananagutin po natin ang wang-wang saanmang sulok ng
    gobyerno. Ang masakit, hanggang sa mga araw pong ito,
    may sumusubok pa ring makalusot. Mayroon nga pong isang distrito sa Region
    4B, may proyektong gagastusan ng 300 million
    pesos. Kaso hanggang 50 million pesos lang ang puwedeng aprubahan ng
    district engineer.

    Kaya naisip nilang ichop-chop ang proyekto para di lumampas sa 50 million
    pesos ang halaga, at di na umabot sa regional at central
    office ang mga papeles. Kani-kaniyang diskarte, kani-kaniyang kaharian ang
    nadatnan nating situwasyon sa DPWH. Sinubukan
    nilang ipagpatuloy ang nakasanayan na nila. Kadalasan, dahil sa lump-sum na
    pagbibigay ng pondo, wala nang tanung-tanong kung
    ano ang plano at detalye ng proyekto. Miski yata sabi ng iba bahay ng
    gagamba ang ipapatayo, bibigyan ng pondo, basta may
    padrino.

    Hindi ito pinalusot ni Secretary Babes Singson. Tinanggal na niya sa
    puwesto ang district engineer. Pinigilan din po ang pag-award
    ng proyektong ito para busisiin kung ano pang magic ang nangyari. Masusi na
    ring iniimbestigahan lahat ng nagkuntsabahan. Ang
    mga kontratistang mapatunayang nakipagsabwatan para mag-tongpats sa mga
    proyekto, ibablack-list natin.

    Tingnan nga po ninyo ang idinulot na perhuwisyo ng pagwawang-wang sa
    sistema: Tuloy ang pagdusa ng mamamayang dapat
    nakikinabang na sa proyekto ng bayan.

    Hindi lang po iyan sa region 4B nadiskubre. Ngunit natigil na po ito dahil
    hindi na padrino kundi tamang proseso ang naghahari sa
    DPWH. Hindi na puwedeng walang work program; kailangang magpakita ng
    pinag-isipang plano para hindi magkasalungat ang
    pagsasagawa ng mga proyekto. Malinis at hayag na ang bidding, at pantay na
    ang pagkakataon sa pagpasok ng mga kontratista.

    Sa sistemang pinaiiral ngayon sa DPWH, nakatipid na tayo ng dalawa’t
    kalahating bilyong piso, at umaasa tayo na aabot pa sa anim
    hanggang pitong bilyong piso ang matitipid sa taon na ito. Ang
    pinakamahalaga po, nakakaasa na tayo sa mga kalsadang matino,
    hindi ‘yung maambunan lang ay lulundo o mabibiyak agad. Paniwala natin
    dati, imposibleng maitama ng DPWH ang sistema nila.
    Hindi lang po ito posible; sa unang taon pa lamang, ginagawa na natin ito.

    Kahit po sa mga bukirin, may mga nagwawang-wang din. Bago tayo maupo noong
    2010, nag-angkat ang bansa ng 2.3 million metric
    tons ng bigas. 1.3 million metric tons lamang ang kailangan nating
    angkatin, ngunit pinasobrahan pa nila ito ng isang milyon
    tonelada. Dahil nga sobra-sobra ang inangkat, kinailangan pa nating
    gumastos muli sa mga bodegang pagtatambakan lang naman ng
    barko-barkong bigas.

    Ilang taon bang walang saysay na pinasobrahan ang bigas na inaangkat? Dahil
    dito, umiral ang pag-iisip na habambuhay na tayong
    aangkat ng bigas. Ang akala ng marami, wala na talaga tayong magagawa.

    Ngunit sa loob lamang ng isang taon, pinatunayan nating mali sila. Ngayon,
    ang dating 1.3 million metric tons na kakulangan natin
    sa bigas, halos nangalahati na; 660,000 metric tons na lang po ang
    kailangan nating angkatin. Kahit dagdagan pa natin iyan ng
    panangga laban sa sakuna at gawing 860,000 metric tons—na ginagawa na nga
    po natin—mas mababa pa rin ito sa tinatayang
    taunang kakulangan na 1.3 million metric tons.

    At hindi po buwenas lang ang nangyaring pag-angat ng ating rice
    productivity. Bunga po ito ng matinong pamamalakad: ng paggamit
    ng maiinam na klase ng binhi, at masusi at epektibong paggastos para sa
    irigasyon. Nito nga pong nakaraang taon, labing-isang libo,
    animnaraan at labing-isang bagong ektarya ng bukirin ang napatubigan natin.
    Dagdag pa iyan sa halos dalawandaan at labindalawang
    libong ektarya na nakumpuni o nabigyang muli ng irigasyon matapos ang
    panahon ng pagkakatiwangwang. Ang resulta: umangat ng
    15.6% ang ani nating palay noong nakaraang taon.

    Ang gusto nating mangyari: Una, hindi tayo aangkat ng hindi kailangan, para
    lang punan ang bulsa ng mga gustong magsariling-
    diskarte ng kita sa agrikultura. Ikalawa: Ayaw na nating umasa sa
    pag-aangkat; ang isasaing ni Juan dela Cruz, dito ipupunla, dito
    aanihin, dito bibilhin.

    Balikan din po natin ang dinatnang kalagayan ng ating mga kawal at
    kapulisan. Labingtatlong libong piso po ang karaniwang suweldo
    ng isang PO1 sa Metro Manila. Apat na libong piso daw rito ang napupunta sa
    upa ng bahay. Tila tama nga po na isang-katlo ng
    kanilang sahod diretso na sa upa. Isang-katlo pa nito, para naman sa
    pagkain. At ang natitirang isang-katlo, para sa kuryente, tubig,
    pamasahe, pampaaral sa anak, gamot sakaling may magkasakit, at iba pa.
    Maganda na nga po kung tumabla ang kita niya sa
    gastusin. Kapag naman kinapos, malamang sa five-six po sila lalapit. At
    kapag nagpatung-patong ang interes ng utang nila,
    makatanggi kaya sila sa tuksong dumelihensya?

    Kaya ang ipinangako nating solusyon dito pabahay nitong Pebrero, ngayong
    Hulyo ay tinutupad na. Nakapag-abot na po tayo ng apat
    na libong Certificate of Entitlement to Lot Allocation sa magigiting nating
    kawal at pulis. Bahagi pa lang po ito ng target nating
    kabuuang dalawampu’t isang libo at walong daang bahay sa pagtatapos ng
    taong ito. Ang dating apatnalibong ibinabayad para sa
    upa kada buwan, ngayon, dalawandaang piso na lang, para pa sa bahay na
    pagmamay-ari talaga nila. Ang dating nalalagas na
    halaga na pambayad sa buwanang renta, maaari nang igugol para sa ibang
    gastusin.

    Mayroon pa raw pong mahigit isang libong bahay na natitira, kaya po sa mga
    pulis at sundalo nating di pa nakakapagpasa ng
    kanilang papeles, last call na po para sa batch na ito. Pero huwag po
    kayong mag-alala, sa susunod na taon, lalawak pa ang ating
    pabahay, at hindi lang pulis at kawal sa Luzon ang makikinabang. Inihahanda
    na ng NHA ang lupang patatayuan sa Visayas at
    Mindanao, para sa susunod na taon, makapagpapatayo na tayo ng mga bahay
    doon. Sa ating mga kawani ng Bureau of Jail
    Management and Penology at Bureau of Fire Protection, may good news pa rin
    po ako: kasama na po kayo rito.

    Kung seguridad na rin lang po ang ating pag-uusapan, di ba’t karugtong din
    nito ang ating pambansang dangal? Dati, hindi man lang
    natin makuhang pumalag tuwing may sisindak sa atin sa loob mismo ng ating
    bakuran. Malinaw ang pahiwatig natin ngayon sa
    buong mundo: Ang sa Pilipinas ay sa Pilipinas; kapag tumapak ka sa Recto
    Bank, para ka na ring tumapak sa Recto Avenue.

    Tama nga po kaya ang kuwento tungkol sa isang stand-off noong araw?
    Tinapatan daw ang mga marino natin ng kanyon. Ang ginawa
    nila nung gabi, pumutol ng puno ng niyog, pininturahan ito ng itim, saka
    itinutok sa kalaban. Tapos na po ang panahong iyan.
    Parating na ang mga capability upgrade at modernization sa mga kagamitan ng
    ating Sandatahang Lakas. Literal na pong
    naglalakbay sa karagatan papunta rito ang kauna-unahan nating Hamilton
    Class Cutter, isang mas modernong barko na magagamit
    natin para mabantayan ang ating mga baybayin. Maaari pa po tayong makakuha
    ng mga barkong tulad nito. Idadagdag iyan sa
    kukunin na nating mga helicopter, plural po iyon, patrol craft, at sandata
    na bultong bibilhin ng AFP, PNP, at DOJ upang makakuha
    ng malaking diskuwento. Lahat po ito, makakamtan sa matinong pamamahala;
    mabibili sa tamang presyo, nang walang kailangang
    ipadulas kung kani-kanino.

    Wala tayong balak mang-away, pero kailangan ding mabatid ng mundo na handa
    tayong ipagtanggol ang atin. Pinag-aaralan na rin
    po natin ang pag-angat ng kaso sa West Philippine Sea sa International
    Tribunal for the Law of the Sea, upang masigurong sa mga
    susunod na pagkakataon ay hinahon at pagtitimpi ang maghahari tuwing may
    alitan sa teritoryo.

    Alam ko pong magbubunga ang pag-aarugang ipinapamalas natin sa mga
    lingkod-bayan na nakatutok sa ating seguridad. Mantakin
    po ninyo: sa unang anim na buwan ng 2010, umabot sa isanlibo at sampung
    (1,010) kotse at motorsiklo ang nanakaw. Ikumpara po
    natin iyan sa apatnaraan at animnapung (460) kotse at motorsiklong nanakaw
    mula Enero hanggang Hunyo ng taong ito. Ang laki po
    ng naibawas, di po ba? Malas ko lang po siguro na ‘yung isa o dalawang kaso
    ng carnapping ang nai-heheadline, at hindi ang
    pagbawas sa mga insidente nito o ang mas mataas na porsyento ng mga nanakaw
    na kotse na naibalik sa kanilang mga may-ari.

    Isa pa pong halimbawa ng pagbabagong tinatamasa natin: Mayo ng 2003 nang
    lagdaan ang Anti-Trafficking in Persons Act, pero
    dahil hindi sineryoso ng estado ang pagpapatupad nito, dalawampu’t siyam na
    indibiduwal lamang ang nahatulan sa loob ng pitong
    taon. Nalagpasan na po natin iyan, dahil umabot na sa tatlumpu’t isang
    human traffickers ang nahatulan sa ating administrasyon. Ito
    na po siguro ang sinasabing “sea change” ni Secretary of State Hillary
    Clinton ng Amerika. Dahil dito, natanggal na tayo sa Tier 2
    Watchlist ng Trafficking in Persons Report nila. Kung hindi tayo natanggal
    sa watchlist na ito, siguradong napurnada pa ang mga
    grant na maaari nating makuha mula sa Millenium Challenge Corporation at
    iba pa.

    Dumako po tayo sa trabaho. Dagdag-trabaho ang unang panata natin sa
    Pilipino. Ang 8% na unemployment rate noong Abril ng
    nakaraang taon, naibaba  sa 7.2% nitong Abril ng 2011. Tandaan po natin:
    moving target ang nasa hanay ng ating unemployed, dahil
    taun-taon ay may mga bagong graduate na naghahanap ng trabaho. Nito nga
    pong huling taon, nadagdag pa sa bilang nila ang libu-
    libong hawi boys, tagasabit ng banderitas, at iba pang mga Pilipinong
    kumuha ng pansamantalang kabuhayan mula sa eleksyon.
    Ang resulta po natin: Isang milyon at apatnaraang libong trabahong nalikha
    nitong nakaraang taon nagtatapos po ng Abril.

    Dati, nakapako sa pangingibang-bansa ang ambisyon ng mga Pilipino. Ngayon,
    may pagpipilian na siyang trabaho, at hangga’t
    tinatapatan niya ng sipag at determinasyon ang kanyang pangangarap, tiyak
    na maaabot niya ito.

    Malaki pa po ang puwedeng madagdag sa trabahong nalilikha sa ating bansa.
    Ayon pa lang po sa website nating Philjobnet, may
    limampung libong trabahong hindi napupunan kada buwan dahil hindi tugma ang
    kailangan ng mga kumpanya sa kakayahan at
    kaalaman ng mga naghahanap ng trabaho. Hindi po natin hahayaang masayang
    ang pagkakataong ito; ngayon pa lang, nagtatagpo
    na ang kaisipan ng DOLE, CHED, TESDA, at DEPED upang tugunan ang isyu ng
    job mismatch. Susuriin ang mga curriculum para
    maituon sa mga industriyang naghahanap ng empleyado, at gagabayan ang mga
    estudyante sa pagpili ng mga kursong hitik sa
    bakanteng trabaho.

    Ngunit aanhin naman po natin ang mga numerong naghuhudyat ng pag-asenso ng
    iilan, kung marami pa rin ang napapag-iiwanan?
    Ang unang hakbang: tinukoy natin ang totoong nangangailangan; namuhunan
    tayo sa pinakamahalaga nating yaman: ang
    taumbayan. Sa dalawang milyong pamilyang rehistrado sa ating Pantawid
    Pamilyang Pilipino Program, isang milyon at animnaraang
    libo na ang nakakatanggap ng benepisyo nito. Sa pagpapakitang-gilas ni
    Secretary Dinky Soliman, tinatayang may mahigit
    isandaang libong pamilya ang naiaahon natin mula sa kahirapan kada buwan.
    Uulitin ko, tinatayang may mahigit isandaang libong
    pamilya ang naiaahon natin mula sa kahirapan kada buwan. Kaya naman mataas
    ang aking kumpiyansang makukumpleto ang 1.3
    million na dagdag na pamilya, mula sa kabuuang 2.3 milyong pamilyang target
    na benepisyaryo ng CCT bago matapos ang taong ito.
    At sa compliance rate nito na hindi bababa sa 92%, milyun-milyon na rin po
    ang inang regular na nagpapacheck-up sa mga health
    center, ang mga sanggol na napabakunahan, at ang mga batang hindi
    hinahayaan sa labas ng paaralan.

    Simula pa lang po ito, at sa ganitong kalinaw na mga resulta, umaasa ako sa
    suporta ng bawat Pilipino, lalo na ng lehislatura, sa
    mungkahi nating salinan pa ng pondo ang Pantawid Pamilyang Pilipino
    Program. Inaasam po natin na bago matapos ang 2012,
    tatlong milyong pamilya na ang mabibigyan ng puhunan para sa kanilang
    kinabukasan.

    Binibigyan natin ang mga maralitang pamilyang ito ng pagkakataong makaahon
    sa buhay, dahil ang pag-asenso nila ay pag-angat rin
    ng buong bansa. Sino ang tatangkilik sa mga produkto at serbisyo ng mga
    negosyante, kung isang kahig, isang tuka naman ang
    mamimili? Kapag may amang kumapit sa patalim para may kainin ang kanyang
    pamilya, at siya ay magnakaw o nangholdap, sino
    ba ang puwedeng mabiktima ng krimen kundi tayo rin? Kung ang mga kababayan
    natin ay walang maayos na pagkain o tahanan,
    mahina ang kalusugan at may malubhang karamdaman, hindi ba’t tayo rin ang
    nasa peligrong mahawa sa kanilang sakit?

    Naglalatag po tayo ng pagbabago upang mas mapatibay ang pundasyon ng
    maaliwalas na bukas para sa lahat. Halimbawa, sa
    kalusugan: Di ba’t kapansin-pansin ang pagtaas ng bilang ng mga
    benepisyaryo ng PhilHealth tuwing maghahalalan? Ngayon, sa
    pamamagitan ng National Household Targeting System for Poverty Reduction
    (NHTS-PR), tiniyak natin na ang limang milyon at
    dalawandaang libong pamilyang Pilipino na nakikinabang sa PhilHealth ay ang
    talagang mga nangangailangan nito. Malawakang pag
    -unlad at pag-asenso ng lahat: Iyan po ang panata natin. Walang maiiwan sa
    tuwid na landas.

    Tumungo naman po tayo sa ARMM. Ang dating sistema: Nagbabatuhan lang ng
    huwad na utang na loob ang mga baluktot na
    kandidato. Kapag pambansang halalan, malaya ang nakaupo sa ARMM na
    imane-obra ang makinarya sa kaniyang rehiyon para
    matiyak na bokya ang boto ng mga hindi kaalyado. Kapag naman eleksyon sa
    ARMM at maniningil na ng utang si Mayor o
    Governor, ang administrasyon naman ang magpapatakbo ng makinarya para
    manalo ang kanilang kandidato.

    Ayon nga po sa naungkat ng COA, sa opisina ng regional governor ng ARMM,
    mula Enero 2008 hanggang Setyembre 2009,
    walumpung, uulitin ko, walumpung porsyento ng mga disbursement ang napunta
    sa mga cash advance na wala namang maayos na
    paliwanag. Kung hindi nawala ang pondong ito, nakatapos na sana ang isang
    batang sa ngayon tumawid sa ghost bridge, para
    pumasok sa ghost school, kung saan tuturuan siya ng ghost teacher.
    Kaawa-awang bata, walang humpay na paghihirap, at walang
    pag-asa ng pag-asenso.

    Gusto nating maranasan ng ARMM ang benepisyo ng tamang pamamahala. Kaya ang
    ating mungkahing solusyon: synchronization.
    Dahil dito, kailangan nilang tumutok sa kani-kanilang mga kampanya;
    magiging mas patas ang labanan, at lalabnaw ang command
    votes. Salamat sa Kongreso at naipasa na ang batas na magsasabay sa halalan
    ng ARMM sa halalang pambansa.

    At bakit po postponement ang kailangan? Sa kagustuhang siyempre makabalik
    sa puwesto, nakahanda ang ilan na ulitin ang
    nakagawian para manalo. Isipin na lang po ninyo kung pumayag tayo sa
    kagustuhan ng mga kontra, at itinuloy natin ang eleksyon.
    Wala po silang ibang gagawin sa loob ng dalawang taon kundi paghandaan ang
    susunod na halalan at isiksik ang kalokohan nila sa
    mas maigsing panahon. Habang nananatili sa pwesto ang mga utak wang-wang na
    opisyal, naiiwan namang nakalubog sa kumunoy
    ng kawalang-pagasa ang taumbayan.

    Wala akong duda sa kahihinatnan ng mga repormang inilatag natin. Hindi po
    tayo nagbubukambibig lang; may kongkretong resulta
    ang ating mga paninindigan. Kapag sinabi nating tuwid na daan, may katapat
    itong kalsada sa Barangay Bagumbayan sa Sta. Maria,
    Laguna. Pag sinabi nating malinis na pamamahala, may dadaloy na malinis na
    tubig sa mga liblib na lugar gaya ng nasa Barangay
    Poblacion, sa Ferrol, Romblon. Kapag sinabi nating liwanag ng pagbabago,
    titiyakin nating may liwanag na tatanglaw sa mga
    pamayanang dati ay nangangapa sa aandap-andap na gasera, gaya ng ginawa
    natin sa Barangay San Marcos, sa Bunawan, Agusan
    del Sur. Ganito na ang nangyayari sa marami pang ibang lugar; pinipilit
    nating ito rin ang mangyari sa kabuuan ng Pilipinas.

    Nakatutok na po ang iba’t ibang ahensya ng gobyerno; nag-uugnayan at
    nagtutulungan sila upang maabot at mapabilis ang mga
    solusyon sa mga problemang kaytagal nang pinapasan ng bayan.

    Di po ba’t may problema tayo sa baha, na alam naman nating dulot ng walang
    humpay at ilegal na pagputol ng mga puno? Dating
    solusyon: photo-op ng  pagtatanim na ang tanging benepisyaryo ay
    nagpapoging pulitiko. Nagtanim nga ng puno kontra-baha, pero
    hindi naman siniguro na mananatiling nakatayo ang mga ito pag-alis nila.

    Isa sa mga solusyong pinaghahandaan, pinag-aaralan ay ang gawing
    kapaki-pakinabang sa mga pamayanan ang pagbabantay ng
    puno. Bibigyan sila ng binhi ng kape at cacao para itanim at mamunga ng
    kabuhayan. Habang hinihintay ang ani, makakakuha sila
    ng stipend upang bantayan naman ang mga punong itinanim laban sa baha.
    Puwedeng maging benepisyaryo ng programang ito ang
    mga informal settlers, na ngayon ay nagkukumpulan sa siyudad. Mamumuhunan
    tayo sa taumbayan, habang namumuhunan din sa
    kalikasan.

    Noon bang isang taon, inisip kaya natin na kaya nating gawin ito? Sa
    ngayon, tinutupad na natin ang ating mga pangako. Bukas
    makalawa, katotohanan na lahat ng ating mga pinapangarap.

    Marami pa pong malikhaing konsepto na inilalapit sa atin at atin pong
    pinapatupad na. May mosquito trap na pinapatay ang mga kiti
    -kiti ng lamok, na siguro naman po ay may kinalaman sa halos labing-apat na
    porsiyentong pagbaba ng insidente ng dengue; may
    hibla ng niyog na itatapon na sana, pero puwede palang murang solusyon sa
    mga daanang madaling mabitak; may landslide sensor
    na magbababala kung tumaas na ang panganib na gumuho ang lupa; may mga
    kagamitang magbibigay ng senyales kung malapit
    nang umapaw ang tubig sa mga ilog. Lahat po ito, gawa ng Pilipino.

    Pinag-aaralan na rin po ng DOST at UP ang pagkakaroon ng monorail system,
    para tugunan ang problema sa pangmalawakang
    transportasyon. Sa malikhaing pag-iisip ng kapwa Pilipino, may pag-asa pala
    tayong magtayo ng light rail system nang hindi hihigit
    sa 100 million pesos ang gagastusin kada kilometro. Sa matitipid na pondo,
    mas mahabang kilometro ng riles ang mailalatag at
    makaka-abot sa mga lugar na malayo sa sentro ng komersyo. Ang mga dating
    sumisiksik sa siyudad para maghanap ng trabaho,
    maaari nang tumira sa medyo mas malayo, nang hindi pahirapan ang biyahe.

    Uulitin ko po: ang mungkahing ito ay galing sa kapwa natin Pilipino, para
    sa Pilipinas. Naaalala po ba ninyo ang panahon kung kailan
    ni hindi man lang maabot ng mga pangarap natin ang ganitong mga proyekto?
    Ngayon, sinasabi ko po sa inyo: pinapangarap natin
    ito, kaya natin ito, gagawin natin ito. Hindi ba tayo nagagalak, Pilipino
    tayong nabubuhay sa mga panahong ito?

    Sa kabila ng lahat ng ito, huwag po sana nating lilimutin: masasayang lang
    ang lahat ng ating narating kung hindi tuluyang
    maiwawaksi ang kultura ng korupsyon na dinatnan natin.

    Sa mga kapwa ko empleyado ng sambayanan, mula sa tuktok hanggang sa bawat
    sulok ng burukrasya: Di po ba’t napakarangal na
    ngayon ang magtrabaho sa gobyerno? Di po ba’t ngayon, sa halip na ikahiya,
    gusto mo pang isuot kung minsan ang iyong ID kung
    sumasakay ka ng bus o jeep papasok sa iyong ahensya? Sasayangin po ba natin
    ang karangalang kaloob sa atin ng sambayanan?

    Iyan din po ang aking panawagan sa ating Local Government Units. Kabilang
    po ako sa mga sumasang-ayon na kayo ang pinaka-
    nakakaalam sa pangangailangan ng taumbayan sa inyong mga lungsod at
    munisipyo. Makakaasa po ang ating mga LGU sa higit na
    kalayaan at kakayahan, kung makakaasa rin tayong gagamitin ito sa tuwid na
    paraan, at isasaalang-alang ang kapakanan ng buong
    sambayanan.

    Halimbawa po, may ilang munisipyo na naisipang magbuwis sa mga transmission
    lines ng kuryente na dadaan sa kanilang mga
    pook. Magpapasok nga po ng kita sa kanilang lokal na kaban, pero kapalit
    nito, tataas din ang gastusin ng mas nakararaming
    Pilipino sa kuryente. Tiwala po akong kaya nating balansehin ang interes ng
    inyong mga nasasakupan sa interes ng sambayanan.

    Kailangan pong manatiling magkatugma ang ating mga programa, dahil ang
    ikauunlad ng buong bansa ay manganganak din ng
    resulta sa inyong mga pook. Wakasan na po sana natin ang agendang nakatuon
    sa susunod na eleksyon lamang, at ang kaisipang
    isla-isla tayong maihihiwalay ang sariling pagsulong sa pag-unlad ng bansa.

    Tayo-tayo rin po ang dapat magtulungan tungo sa kaunlaran. Malaki ang
    pasasalamat ko sa Kongreso sa pagpapasa ng mga batas
    ukol sa GOCC Governance, ARMM Synchronization, Lifeline Electricity Rates
    Extension, Joint Congressional Power Commission
    Extension, Children and Infants’ Mandatory Immunization, at Women Night
    Workers at marami pa sigurong kasunod.

    Noong isang taon nga po, nagpakitang-gilas ang Kongreso sa pagpasa ng
    budget bago matapos ang taon. Dahil dito, nasimulan
    agad ang mga proyekto at hindi na inabot ng tag-ulan. Bukas na bukas po,
    ihahain na namin sa lehislatura ang budget para sa
    susunod na taon. Umaasa po ako na muli kayong magpapakitang-gilas, upang
    tuluyan na nating mapitas ang bunga ng mga
    naitanim nating pagbabago.

    Maganda na po ang ating nasimulan. Pero mahalaga pong maalala natin: simula
    pa lang ito. Marami pa tayong gagawin. Hayaan po
    ninyong ilatag ko sa Kongreso ang ilan sa mga batas na magpapaigting sa
    pagtupad ng ating mga panata sa bayan.

    Layon nating bigyan ng kaukulang kompensasyon ang mga biktima ng Martial
    Law; ang pagkakaloob ng makatarungang pasahod at
    benepisyo para sa mga kasambahay; at ang pagpapatupad ng isang mas maayos
    na sistema ng pensyon para sa mga kawal.
    Sinusuportahan din natin ang pagpapalawak ng sakop ng scholarship na
    ipinagkakaloob ng DOST sa mahuhusay ngunit kapuspalad
    na mag-aaral; ang pagtataguyod ng pinaigting na pangkalahatang kalusugan;
    at ang pangangalaga sa ating kalikasan at sa mga
    pasilidad na titiyak sa kaligtasan ng mga mamamayan sa oras ng sakuna.

    Kabilang din po sa ating agenda ang pagpapalakas ng Bureau of Corrections,
    ng National Bureau of Investigation, ng National
    Electrification Administration, at ng PTV 4, upang sa halip na mapag-iwanan
    ng kaalaman at panahon, mas maayos nilang
    magagampanan ang kanilang pagbibigay-serbisyo sa publiko.

    Hindi ko po nailagay ang lahat ng gustong magpasali ng kanilang adbokasiya
    dito po sa SONA. Pero kumpleto po ang detalye sa
    budget at budget message. Sa mga interesado po, pakibasa na lang po ang
    detalye doon.

    May mga nagsasabing pinepersonal ko raw ang paghahabol sa mga tiwali. Totoo
    po: Personal talaga sa akin ang paggawa ng tama,
    at ang pagpapanagot sa mga gumagawa ng mali—sino man sila. At hindi lamang
    dapat ako namemersonal sa usaping ito. Personal
    dapat ito sa ating lahat, dahil bawat Pilipino ay biktima nito.

    Ang mali—gaano katagal man ito nanatili—ay mali pa rin. Hindi puwedeng “Oks
    lang, hindi puwedeng wala lang iyan.” Kapag
    kinalimutan natin ang mga ito, mangyayari lang ulit ang mga kamalian ng
    nakaraan. Kung hindi magbabayad ang mga nagkasala,
    parang tayo na rin mismo ang nag-imbita sa mga nagbabalak gumawa ng masama
    na kung puwede ulitin ninyo ang ginawa ninyo.

    Ang totoo nga po, marami pang kalokohan ang nahalungkat natin. Pero hindi
    na tayo magpapakahaba doon at magbibigay na lang
    ako ng halimbawa, sa PAGCOR: kape. Isang bilyong piso po ang ginastos ng
    dating pamunuan ng ahensya para sa kape; sa
    isandaang piso na lang po kada tasa, lalabas na nakakonsumo sila ng sampung
    milyong tasa. Baka po kahit ngayong iba na ang
    pamunuan ng PAGCOR ay dilat na dilat pa rin ang mata ng mga uminom ng
    kapeng ito. Hanapin nga po natin sila, at matanong:
    nakakatulog pa po kayo?

    Pagpasok ng bagong Ombudsman na si dating Supreme Court Justice Conchita
    Carpio-Morales, magkakaroon tayo ng tanod-bayan
    na hindi magiging tanod-bayad ng mga nagwawang-wang sa pamahalaan.
    Inaasahan ko nga po na sa taon na ito, masasampahan
    na ng kaso ang maraming nagkuntsabahan sa katiwalian, at naging sanhi ng
    situwasyong ating inabutan. Tapos na rin po ang
    panahon kung kailan nagsasampa ang gobyerno ng malalabnaw na kaso. Kapag
    tayo ang nagsampa, matibay ang ebidensya,
    malinaw ang testimonya, at siguradong walang lusot ang salarin.

    Tutok tayo na ang pagkakamit ng ganap na katarungan ay hindi natatapos sa
    pagsasakdal kundi sa pagkukulong ng maysala. Buo
    ang kumpiyansa ko na tinutupad ng Department of Justice ang malaki nilang
    bahagi upang maipiit ang mga salarin, lalo na sa mga
    kaso ukol sa tax evasion, drug trafficking, human trafficking, smuggling,
    graft and corruption, at extrajudicial killings.

    Wala pong tsamba: ang tapat at mabuting pamamahala ay nanganganak ng mabuti
    ring resulta. Isipin po ninyo: naipatupad natin ang
    mga ipinangakong serbisyo ng gobyerno, at nakapaglaan pa ng sapat na pondo
    para sa mga proyekto nang hindi kinailangang
    magtaas ng buwis.

    Iyan naman po talaga ang plano: siguruhin na patas ang laban; itigil ang
    panlalamang ng mga makapangyarihan; at tiyakin na ang
    dating sistema kung saan nakikinabang ang iilan ay magiging bukal ng
    oportunidad para sa lahat.

    Tinutuldukan na lang po natin ang wang-wang: sa kalsada, sa gobyerno, sa
    kalakhang lipunan. Ito po ang manganganak ng
    kumpiyansa na magdadala ng negosyo; ito rin ang sisiguro na ang pondo ng
    taumbayan ay mapupunta sa dapat nitong kalagyan:
    Imprastruktura na titiyak sa tuluyang pag-angat ng ekonomiya at pagmumulan
    ng trabaho, at serbisyong panlipunan na sisigurong
    walang mapag-iiwanan. Bubukas ang marami pang pintuang pangkabuhayan sa
    pamamagitan ng turismo; sisiguruhing hindi
    magugutom ang Pilipino sa pagpapalakas ng agrikultura. Ang mga dating
    kinakaligtaan, bibigyang-puhunan ang kinabukasan.

    Magbubunsod ito ng siklo kung saan tiyak na may pupuno sa mga nalilikhang
    trabaho, at may mga konsumer na lalong
    magpapalago sa mga negosyo.

    Batid ko po na hanggang ngayon ay may kakaunti pang nagrereklamo sa ating
    estilo ng pamamahala. Nakita po ninyo ang aming
    estilo, at ang kaakibat nitong resulta. Nakita po ninyo ang estilo nila, at
    kung saan tayo nito dinala. Sa mga taong bukas ang mata,
    maliwanag kung saan ang tama.

    Ngayong tayo na ang nagtitimon sa gobyerno, malinaw ang direksyong
    tinatahak ng ating bayan. Isang bansa kung saan ang
    pagkakataon ay abot-kamay; kung saan ang mga nangangailangan ay
    sinasaklolohan; kung saan may saysay ang bawat patak ng
    pawis, bawat sandali ng pagtitiis, at bawat butil ng hinagpis na dinaanan
    natin. Kung may gawin kang mabuti, may babalik sa iyong
    mabuti. At kung may gawin kang masama, tiyak na mananagot ka.

    Naaalala ko nga po ang isang ginang na lumapit sa akin noong kampanya; ang
    babala niya, “Noy, mag-iingat ka, marami kang
    kinakabangga.”

    Tama po ang sinabi niya:  Tao po akong may agam-agam din. Pero wala po
    akong alinlangang tumahak sa tuwid na daan: Buo ang
    loob ko dahil alam kong nasa likod ko kayo.

    Salamat po sa mga pari at obispo na masinsinang nakipagdiyalogo sa atin,
    katulad nina Cardinal Rosales at Vidal. Di naman po
    kami ganoong kalapit ni Cardinal Rosales, pero naniniwala akong ibinuhos
    niya ang lahat para mabawasan ang hindi
    pinagkakaunawaan ng gobyerno at simbahan. Sa pagkahahalal kay Archbishop
    Palma, tagapagtanggol ng karapatang pantao at
    kalikasan, lalo pong tumibay ang aking kumpiyansang ugnayan, at hindi
    bangayan ang mabubuo sa pagitan ng estado at simbahan.

    Salamat din po sa ating Gabinete, na walang kinikilalang panahon ng tulog o
    pahinga, maipatupad lang ang pambansang agenda.
    Special mention po ang PAGASA, na tunay na ngayong nagbibigay ng maaasahang
    babala.

    At sa mga nasasagasaan po natin sa landas ng katapatan at integridad sa
    pamamahala, ito naman po ang aking masasabi: Pinili
    ninyo ang landas kung saan naaapi ang sambayanan. Pinili naman namin ang
    landas na ipagtanggol ang taumbayan. Nasa tama po
    kami. Nasa tama kami; nasa mali kayo. Sa inyong magbabalik ng pang-aapi sa
    sambayan, hindi kayo magtatagumpay.

    Sa lahat ng mga kasama natin sa tuwid na daan: Kayo ang lumikha ng
    pagkakataong baguhin ang dinatnan, at gawing mas
    maganda ang ipapamana natin sa susunod na salinlahi ng mga Pilipino. Kayo
    pong mga tsuper na pumapasada pa rin; kayong mga
    guro at estudyanteng pauwi pa lang mula sa klase; kayong patuloy ang
    paglikha ng mga obrang nagpapaalab sa apoy ng ating
    pagka-Pilipino; kayong mga pulis, sundalo, kaminero at bumbero; kayong mga
    marangal na magtatrabaho, sa Pilipinas man, sa
    gitnang dagat, o sa ibang bansa; kayong mga tapat na kasama natin sa
    gobyerno, anumang probinsya o partido; kayong mga
    Pilipinong nakikinig sa akin ngayon—kayo po ang lumikha ng pagkakataong ito.

    Lumikha po kayo ng gobyernong tunay na nagtatrabaho para sa inyo. May
    limang taon pa tayo para siguruhing hindi na tayo babalik
    sa dating kalagayan. Hindi tayo magpapadiskaril ngayong napakaganda na ng
    resulta ng ating sinimulan.

    Kapag may nakita tayong butas sa sistema, huwag na po tayo magtangkang
    lumusot. Huwag na nating daanin sa pakiusap ang
    madadaan sa pagsisikap. Tama na ang unahan, tama na ang tulakan, tama na
    ang lamangan, dahil lahat naman po tayo ay
    makakarating sa minimithi nating kinabukasan.

    Tapusin na po natin ang kultura ng negatibismo; iangat natin ang
    kapwa-Pilipino sa bawat pagkakataon. Bakit po ang iba, ang hilig
    maghanap ng kung anu-anong pangit sa ating bayan? At napakahirap—parang
    kasalanan—na magsabi ng maganda? Naalala pa po
    ba natin noong huling beses tayong pumuri sa kapwa Pilipino?

    Itigil na po natin ang paghihilahan pababa. Ang dating industriya ng
    pintasan na hindi natin maitakwil, iwaksi na po natin. Tuldukan na
    po natin ang pagiging utak-alimango; puwede bang iangat naman natin ang
    magaganda nating nagawa?

    Kung may nakita kang mabuti, huwag kang magdalawang-isip na purihin ito.
    Kapag nakita mo ang pulis sa kanto, nagtatrapik nang
    walang kapote sa ilalim ng ulan, lapitan mo sana at sabihing, “Salamat po.”

    Kung magkasakit ka at makita mo ang nars na nag-aruga sa iyo, sa halip na
    magserbisyo sa dayuhan kapalit ng mas malaking
    suweldo, pakisabi rin po, “Salamat po.”

    Bago ka umuwi galing eskuwela, lapitan mo ang guro mong piniling mamuhunan
    sa iyong kinabukasan kaysa unahin ang sariling
    ginhawa; sabihin mo, “Salamat po.” Tulad ng aking guro na nasa screen
    ngayon, “Salamat po Ginang Escasa.”

    Kung makasalubong mo ang iyong kinatawan sa kalsadang dati ay lubak-lubak o
    wala, at ngayon ay puwede nang daanan nang
    maaliwalas, lapitan mo siya at sabihing: “Salamat po.”

    Kaya po, sa sambayanang Pilipino, ang aking Boss na nagtimon sa atin tungo
    sa araw na ito: maraming, maraming salamat po sa
    pagbabagong tinatamasa natin ngayon.

    Buhay na buhay na ang Pilipinas at ang Pilipino.

    Magandang hapon po.



  • Speeches of the President

  • Cabinet Members of President Benigno Aquino III

    • Executive Secretary - Paquito "Jojo" Ochoa, Jr.
    • Department of Foreign Affairs - Albert F. Del Rosario
    • Department of Agriculture - Proceso Alcala
    • Department of Budget and Management - Florencio "Butch" Abad
    • Department of Education - Br. Armin Luistro FSC
    • Department of Energy - Jose Rene D. Almendras
    • Department of Environment and Natural Resources - Ramon Paje
    • Department of Finance - Cesar Purisima
    • Department of Health - Dr. Enrique Ona
    • Department of Interior and Local Government - Jesse Robredo
    • Department of Justice - Leila de Lima
    • Department of Labor and Employment - Rosalinda Baldoz
    • Department of Agrarian Reform - Virgilio de los Reyes
    • Department of National Defense - Voltaire Gazmin
    • National Economic and Development Authority Director General - Cayetano Paderanga Jr.
    • Department of Public Works and Highways - Rogelio Singson
    • Department of Science and Technology - Mario Montejo
    • Department of Social Welfare and Development - Corazon Soliman
    • Department of Tourism - Alberto Lim
    • Department of Trade and Industry - Gregory Domingo
    • Department of Transportation and Communication - Jose "Ping" de Jesus
    • Commissioner of the Bureau of Internal Revenue - Kim Jacinto-Henares
    • Chairman of Commission on Higher Education - Patricia Liguanan
    • Presidential Legal Counsel - Eduardo de Mesa
    • Presidential Spokesman - Edwin Lacierda
    • Presidential Management Staff Chief - Julia Abad
    • Presidential Adviser on Peace Process - Teresita Deles

Bids and Awards

Information Board

Commission on Filipinos Overseas

Commission on Filipinos Overseas